มรดกของคุณปู่

Let me start from the beginning, it's a bit long...

เท้าความก่อนนะครับ ยาวนิดหนึ่ง...

When I was a child, my grandfather was a gangster in our neighborhood (a very wild ancestor).

สมัยเด็กๆปู่เป็นนักเลงในซอยบ้าน (เปรี้ยวมากบรรพบุรุษตรู)

He was a severe alcoholic and would become extremely boisterous and aggressive when drunk.

ปู่เป็นคนติดเหล้ามาก และจะเป็นคนที่เมาแล้วขี้โวยวายสุดๆ

Fueled by alcohol, he feared no one and loved to pick fights.

และด้วยฤทธิ์สุราทำให้ไม่เกรงกลัวใคร และชอบหาเรื่องคน

When I was a child, my grandfather's drunken rage affected my family immensely.

ซึ่งสมัยผมเด็กๆฤทธิ์ของสุราของปู่แผลงฤทธิ์ต่อครอบครัวผมมากมาย

My father often had to fly to Japan for work, sometimes for months at a time.

สมัยเด็กพ่อผมต้องบินไปทำงานให้เจ้านายที่ญี่ปุ่นบ่อยๆบางทีเป็นเดือน

This left me at home with my grandparents and mother. When my grandfather came home drunk, he would rage throughout the house and pick on me, even though I was only in kindergarten.

ทำให้ผมอยู่บ้านกับปู่, ย่า และแม่เท่านั้น ซึ่งเวลาปู่ผมกลับบ้านมาเมาๆก็จะอาละวาดลั่นบ้าน และชอบหาเรื่องผมซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่อนุบาล

(I don't know what I did to make him so angry, or if he had issues with my parents. Whatever the reason, I bore the brunt of it.)

(ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้ปู่แกแค้นหรือปู่แกมีเรื่องอะไรกับพ่อแม่มาก่อนไหมผลลัพธ์ถึงมาลงที่ผมคนเดียวเต็มๆ)

One holiday, my mother went to work, and my grandmother went out to buy food for me to eat outside. I was alone at home. My grandfather came back drunk from drinking with his friends, utterly intoxicated. He grabbed my head and held it underwater in the bathroom sink until I almost suffocated. Luckily, my grandmother returned in time to save me. I narrowly escaped death that day. After that incident, my mother packed our things and we fled to a condo near my school, where she hired a nanny to care for me while she worked. But my grandfather still waited for me at school every day, so the teachers had to sneak me out the back door after school when the nanny came to pick me up, to avoid him.

เคยมีวันหนึ่งเป็นวันหยุด แม่ผมออกไปทำงาน ย่าผมออกไปซื้อกับข้าวมาให้ผมทานข้างนอก ผมอยู่บ้านคนเดียวตามลำพัง ปู่กลับมาจากการกินเหล้ากับเพื่อนๆคงเมาได้ที่มากๆ จับหัวผมกดน้ำในอ่างน้ำในห้องน้ำจนหายใจไม่ออกเกือบตาย โชคดีมากที่ย่ากลับมาช่วยได้ทันเวลา เลยยังคงรอดชีวิตมาได้รอบหนึ่ง หลังจากเกิดเรื่องในวันนั้นแม่ผมก็พาผมหอบผ้าหอบผ่อนหนีไปอยู่คอนโดใกล้ๆโรงเรียนและจ้างพี่เลี้ยงมาเลี้ยงผมตอนแม่ออกไปทำงาน แต่ปู่ก็ยังคงไปดักรอที่โรงเรียนทุกๆวัน ทำให้ตอนเย็นหลังเลิกเรียนครูที่โรงเรียนต้องพาผมออกประตูหลังโรงเรียนตอนพี่เลี้ยงมารับตลอดเวลาเพื่อหลบเลี่ยงปู่ผม

Until the day my grandmother came to visit my mother and me at the condo (she usually came once a week). This time, my grandfather secretly followed her without her knowing, and he brought a gun to threaten my mother, demanding that she bring me back home. There was nothing we could do, so we had to go back home. Then, my mother sought help from her relatives on her side who were soldiers and police officers. Everything was resolved by the time my father returned home. Strangely, whenever my father was home, my grandfather wouldn't bother my mother and me at all. He would just drink and be drunk, minding his own business, and not cause us any trouble...

จนถึงวันที่ย่าผมมาเยี่ยมแม่ผมกับผมที่คอนโด (ปกติย่าแกจะมาอาทิตย์ละครั้ง) ครั้งนี้ปู่แอบตามย่ามาโดยที่ย่าไม่รู้ตัว พร้อมกับพกปืนมาขู่แม่ผมว่าให้พาผมกลับไปอยู่ที่บ้าน ตอนนั้นทำอะไรไมไ่ด้จึงต้องกลับบ้านมาก่อน และแม่จึงไปขอความช่วยเหลือญาติฝั่งแม่ที่เป็นทหารและตำรวจช่วยเรื่องนี้ จนทุกอย่างเรียบร้อยถึงวันที่พ่อผมกลับมาบ้าน แปลกดีพอวันที่พ่อผมอยู่บ้านปู่ผมจะไม่มายุ่งอะไรกับแม่และผมเลย แกก็กินเหล้าเมาๆของแก อยู่ของแกได้ตามปกติ ไม่หาเรื่องพวกผม...

Until the sad day when we returned home from a relative's wedding (my grandfather didn't go, he never went to such events after becoming a heavy drinker), we found him lying dead in a pool of blood in the middle of the house. He had slipped and fallen on a slight level change in the house between the living room and the hallway. He died with his eyes open, which was terrifying. It was the first time I had ever seen a real corpse, and the image was burned into my memory.

จนถึงวันที่น่าเศร้าตรงที่หลังจากพวกผมไปงานแต่งงานญาติกันเสร็จ กลับมาที่บ้าน ซึ่งปู่ไม่ได้ไป (ปู่แกไม่ไปงานพวกนี้หลังจากติดสุราหนักมาก) พบว่าปู่นอนตายคา กองเลือดในบ้าน กลางบ้านเลยครับ เพราะลื่นล้มกับพื้นต่างระดับเล็กน้อยในบ้าน ระหว่างห้องรับแขกกับทางเดิน ตายแบบลืมตาน่ากลัวมาก เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นศพ ของจริง เป็นภาพติดตามากๆ

After that, the story began (maybe it's too long...)

หลังจากนั้นเรื่องราวก็เริ่มต้น (ยาวไปนะบางที...)

From the day my grandfather died, everyone in the house would hear loud footsteps going up and down the stairs, like someone was stomping. Our house was old and hadn't been renovated yet, so the stairs were all wooden (while the downstairs floor was tiled). The sound of 'thump, thump, thump, thump' would start around 1 AM and continue every day. At first, we were all so spooked that we couldn't sleep. My grandmother would come out of her room and shout, 'Hey! (Calling grandfather’s name), be quiet, everyone's trying to sleep!' After a few minutes, the sound would disappear.

ตั้งแต่วันที่ปู่ผมเสียพวกเราทุกคนในบ้านจะได้ยินเสียงขึ้นลงบันไดดังมาก อารมณ์เหมือนคนกระทืบเท้า และบ้านผมตอนนั้นเป็นบ้านเก่ายังไม่ปรับปรุงใหม่ ซึ่งบันไดยังเป็นพื้นไม้หมด (ส่วนพื้นชั้นล่างเป็นปูนกระเบื้องแล้ว) เสียง ตึงๆๆๆๆ จะดังตั้งแต่ช่วงตี 1 ขึ้นไปเป็นอย่างนี้ทุกวัน แรกๆหลอนกันทั้งบ้านจนหลับไม่ได้ ย่าต้องออกมาจากห่องตะโกนบอกว่า "(ร้องไห้ชื่อปู่)เงียบๆหน่อยเขานอนกันหมดแล้ว" ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นเสียงก็จะหายไป

Some days were worse, when the whole neighborhood would be startled and terrified by the sound of liquor bottles breaking right in front of our house, as if someone was throwing bottles onto the ground, 'smash, smash, smash, smash' in succession for about ten minutes. One day, the whole neighborhood was spooked because liquor bottles really did break in front of our house, about a crate's worth, even though usually there was only the sound.

บางวันหนักหน่อยที่คนทั้งซอยจะตกใจและหลอนกันมากคือจะมีเสียงขวดสุราแตก หน้าบ้านผมพอดี เหมือนคนมาปาขวดสุราหลายๆขวดลงพื้น เพล้งๆๆๆๆ ต่อๆกัน ราวๆสิบนาที จนมีวันนึงทั้งซอยหลอนตามๆกันตรงที่มีขวดสุราแตกหน้าบ้านผมจริงๆ ประมาณลังหนึ่งได้ ทั้งๆที่ปกติจะมีแต่เสียงเฉยๆ

This event terrified the people in our neighborhood and my family for about a week until we had a house blessing ceremony again. After that, everything disappeared....

เหตุการณ์นี้ทำเอาคนในซอยและบ้านผมหลอนราวๆอาทิตย์หนึ่ง จนต้องทำบุญบ้านใหม่อีกครั้ง เรื่องราวทุกอยา่งจึงหายไป....