The Last Appointment

Kaito stood over the body, his hands trembling as he stared at the [hairdresser]’s face—still frozen in shock. Blood seeped slowly from her temple, pooling beneath her head like spilled ink. He had no idea how she died. One moment, she was laughing about her new [tax] plan; the next, silence. The room smelled of bleach and something darker—like burnt hair. He checked the [toilet], empty. No sign of struggle. Just the [carpet], soaked in crimson. His mind raced: Who would do this? Why here? He didn’t even know her name. Nobody ever came to this [small_village]. But Evelyn had said she’d meet him. She promised [permission] to come. He hadn’t expected her to bring a [van] full of tools. Or a [container] filled with something that reeked of chemicals. He touched the [heel] of her shoe—broken. As if she’d tried to run. But where? The door was locked from the inside. Unless someone used the back exit. He looked down. Her fingers were curled around a crumpled receipt. He unfolded it. It read: 'Repair complete. Payment received.' But who paid? And why was her [account] still active?

ไคโตะยืนอยู่เหนือศพ นิ้วมือสั่นเทาขณะจ้องมองใบหน้าของช่างทำผม ยังคงเยือกเย็นด้วยความตกใจ เลือดไหลช้า ๆ จากขมับ ซึมลงบนพื้นเหมือนหมึกหก ห้องเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำยาล้างห้องน้ำ และกลิ่นอีกอย่างที่รุนแรงกว่า—เหมือนเส้นผมไหม้ เขาตรวจสอบห้องน้ำ ว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ เหลือเพียงพรมที่เปียกเลือด สมองเขาหมุนเร็วเกินควบคุม ใครกันแน่ที่ฆ่าเธอ? ทำไมต้องมาที่นี่? เขาไม่รู้จักเธอเลย ไม่มีใครมาที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ แต่เอเวลินบอกว่าจะมาพบเขา เธอสัญญาให้เขามา แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอจะนำรถตู้มาพร้อมเครื่องมือ หรือภาชนะที่เต็มไปด้วยสารเคมีที่เหม็นคล้ายไฟไหม้ เขาสัมผัสปลายรองเท้าของเธอ—หัก ราวกับเธอพยายามวิ่งหนี แต่ไปไหน? ประตูถูกล็อกจากด้านใน ยกเว้นว่ามีทางออกด้านหลัง เขาเงยหน้ามอง พalมือของเธอหยิกติดกับใบเสร็จที่ยับ เขาเปิดออก ข้อความเขียนว่า 'ซ่อมเสร็จแล้ว ได้รับชำระเงินแล้ว' แต่ใครเป็นคนจ่าย? และทำไมบัญชีของเธอถึงยังใช้งานได้?

He remembered the call. Evelyn’s voice, calm, almost [entertaining], asking if he could [operate] the old machine in the basement. She said it was part of a local [culture] project—preserving history. But Kaito knew better. The machine wasn’t for history. It was for [carry]ing things. Heavy things. Like bodies. He had seen the [van] pull up two nights ago. Saw the [contact] slip from the driver’s glovebox. A photo of Riley. His ex-lover. The one who vanished last year. Riley had been working as a [hairdresser] too. That’s how they met. Evelyn said she needed help. Said Riley owed her money. But Kaito never believed her. Not when she smiled so sweetly while talking about [confidence] and [repair]. He found the [container] behind the false wall. Inside: blood-stained rags, a broken [heel], and a note: 'They’ll never find us. Nobody knows we’re here.' He looked at the floor. The [carpet] was loose. He pulled it up. Beneath it—a switch. He pressed it. The wall slid open. A hidden room. And in it, Riley sat—alive, bound, eyes wide with terror. ‘She lied,’ Riley whispered. ‘She said you’d come.’ Kaito stepped forward. He wasn’t sure what to do. But he knew one thing: Evelyn had planned this all along.

เขานึกถึงสายโทรศัพท์ เสียงของเอเวลิน สงบ เหมือนกำลังเล่าเรื่องตลก ถามว่าเขาจะสามารถ [operate] เครื่องจักรเก่าในห้องใต้ดินได้ไหม เธอบอกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ [culture] ท้องถิ่น เพื่อรักษาประวัติศาสตร์ แต่ไคโตะรู้ดี เครื่องจักรนั้นไม่ใช่เพื่อประวัติศาสตร์ มันเพื่อ [carry] สิ่งของหนัก ๆ เช่น ศพ เขาเห็นรถตู้มาจอดเมื่อสองคืนก่อน เห็น [contact] หลุดออกจากช่องใส่ถุงมือของคนขับ รูปถ่ายของไรลีย์ แฟนเก่าของเขา ผู้หายตัวไปเมื่อปีก่อน ไรลีย์ก็ทำงานเป็นช่างทำผมเหมือนกัน นั่นคือจุดเริ่มต้นของพวกเขาระหว่างที่เอเวลินบอกว่าต้องการความช่วยเหลือ เธอบอกว่าไรลีย์ยังค้างเงินเธอ แต่ไคโตะไม่เคยเชื่อเธอ ไม่ใช่เมื่อเธอยิ้มหวานขณะพูดถึง [confidence] และการ [repair] เขาพบภาชนะซ่อนไว้หลังผนังปลอม ภายใน: ผ้าเลอะเลือด รองเท้าหัก และโน้ตเขียนว่า 'พวกเขาจะไม่มีวันเจอเรา Nobody รู้ว่าเราอยู่ที่นี่' เขาจ้องพื้น พรมมีรอยคลาย เขาผลักมันขึ้น ใต้มัน—สวิตช์ เขากดมัน ผนังเลื่อนเปิดออก ห้องลับปรากฏขึ้น และในนั้น ไรลีย์นั่งอยู่—ยังมีชีวิต ถูก绑ไว้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว 'เธอโกหก' ไรลีย์กระซิบ 'เธอพูดว่าเธอจะมา' ไคโตะก้าวเข้าไป เขายังไม่แน่ใจว่าจะทำอะไร แต่เขารู้อย่างหนึ่ง: เอเวลินวางแผนทุกอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว

Riley screamed when the door burst open. Evelyn stood there, holding a knife, her smile sharp as glass. ‘I told you he’d come,’ she said. ‘And now I can finally fix everything.’ Kaito stepped between them, heart pounding. He had no weapon. Only his voice. ‘Why?’ he asked. ‘Because she stole my life,’ Evelyn replied. ‘She took my [account], my [confidence], my future. And she left me with nothing. So I made her disappear. Then I made you believe she was dead. I needed someone to blame. Someone to carry the guilt. And you—so trusting, so easily led. You even helped me move the body into the [van]. You thought it was trash. But it was her. Your lover. My sister.’ Kaito staggered back. The truth hit him like a hammer. Evelyn wasn’t just a stranger. She was family. And the whole time, he had been her pawn. He looked at Riley, still tied, still afraid. He reached into his pocket. Pulled out the [container]. Threw it at Evelyn. It shattered. Chemicals sprayed. She screamed. The room filled with smoke. In the chaos, Kaito grabbed Riley. They ran. Out through the back door. Into the night. The [carpet] burned behind them. The [van] exploded. And somewhere in the distance, the lights of the [small_village] blinked once—then went dark. He didn’t look back. He knew the truth now. And he knew he’d never be safe again.

ไรลีย์กรีดร้องเมื่อประตูถูกผลักเปิดอย่างรุนแรง เอเวลินยืนอยู่ตรงนั้น ถือมีด ยิ้มเหมือนแก้วที่แหลมคม 'ฉันบอกแล้วว่าเขาจะมา' เธอพูด 'และตอนนี้ฉันจะซ่อมแซมทุกอย่างได้สักที' ไคโตะก้าวเข้าไปขวาง เขามีหัวใจเต้นแรง เขาไม่มีอาวุธ แค่เสียงของตัวเอง 'ทำไม?' เขาถาม 'เพราะเธอแย่งชีวิตฉันไป' เอเวลินตอบ 'เธอเอาบัญชีของฉัน ความมั่นใจของฉัน อนาคตของฉันไป แล้วทิ้งฉันไว้เปล่าเปล่า ฉันเลยทำให้เธอหายตัวไป แล้วฉันก็ทำให้คุณเชื่อว่าเธอตายแล้ว ฉันต้องการใครสักคนที่จะต้องรับผิด ใครสักคนที่จะแบกความผิด แล้วคุณ—ไว้ใจง่าย หลงเชื่อง่าย คุณช่วยฉันย้ายศพใส่ [van] ด้วย คุณคิดว่ามันเป็นขยะ แต่มันคือเธอ แฟนของคุณ น้องสาวของฉัน' ไคโตะถอยหลัง ความจริงกระทบเขาเหมือนค้อน เอเวลินไม่ใช่คนแปลกหน้า เธอเป็นครอบครัว และตลอดเวลา เขาเป็นเพียงตัวเชิดของเธอ เขาเหลือบมองไรลีย์ ยังถูก绑ไว้ ยังหวาดกลัว เขาหยิบมือเข้ากระเป๋า หยิบภาชนะออกมา ปาใส่เอเวลิน มันแตกกระจาย สารเคมีพุ่งออกมา เธอกรีดร้อง ห้องเต็มไปด้วยควัน ในความโกลาหล ไคโตะคว้าไรลีย์ วิ่งหนีออกไปทางประตูด้านหลัง เข้าสู่กลางคืน ผนังพรมเผาไหม้หลังพวกเขา รถตู้ระเบิด เสียงดังสนั่น ไกลออกไป แสงไฟในหมู่บ้านเล็ก ๆ กระพริบเพียงครั้งเดียว—แล้วดับลง เขาไม่หันกลับไปมอง เขาเข้าใจความจริงแล้ว และรู้ดีว่าเขาจะไม่มีวันปลอดภัยอีกเลย